Nu ik alweer een tijdje bij Marloes in de sauna ‘project tropische triceps’ aan het uitvoeren ben, zijn er enorm veel dingen aan het veranderen in,aan,op mijn lichaam. Maar wat me het meeste opvalt buiten mijn wokpan die steeds kleiner wordt – ik heb ineens zuurstof over! Serieus, vroeger ademde ik alsof ik een oude accordeon was die op sterven na dood was, maar nu… nu heb ik lucht over voor gewone dingen, Zoals praten tijdens traplopen. Of zelfs (af en toe dan) nadenken. Laatst liep ik de trap op en boven dacht ik: “Hé, ik leef nog.” Waar ik enkele maanden geleden nog dacht aan de notaris, of ik mijn testament wel goed geregeld had.
En afgelopen week merk ik het vooral tijdens de verbouwing. Waar ik vroeger na het optillen van één plank al klonk als een hijgend kreupel veulen dat net zijn dressuur had gedanst, sta ik nu gewoon rustig door te werken. Mijn mede amateur vaklieden keken me zelfs een beetje wantrouwig aan. “Gaat het wel goed met je?” vroegen zij, terwijl ik zonder te piepen enkele zakken cement verplaatste. Ik denk dat ze me missen zoals ik was: een soort menselijk rookalarm dat afging bij elke inspanning.
Het mooiste is misschien nog wel dat ik mezelf niet meer hoor ademen alsof ik auditie doe voor een natuurdocumentaire over stervende walrussen. Nee, ik ben nu meer een… frisse buffel Oké, een licht vermoeide buffel maar toch — vooruitgang! En terwijl de muren hier gesloopt worden, voel ik dat ik zelf ook een beetje opnieuw word opgebouwd. Met minder gehijg, meer energie en met amateur vaklieden die waarschijnlijk denken dat ik stiekem ben vervangen door een efficiëntere versie. En eerlijk? Dat zou ik zelf een paar maanden geleden ook gedacht hebben.
Tot volgende week!