Week 7: De kritische stem in mijn hoofd

Daan
Ondanks het behalen van het gewichtsdoel en het zien van duidelijke resultaten, blijf ik door mijn hyperfocus en kritische stem vooral focussen op wat er nog niet perfect is. Trots op wat ik heb bereikt, maar ik merk dat mijn grootste uitdaging nu niet mijn lichaam, maar de manier waarop ik naar mijzelf kijk is.

Het hebben van een neurodivergent brein is niet altijd makkelijk, maar het geeft me ook veel. Ik kan allerlei positieve punten opnoemen waarbij het heel helpend is. Ik kan bijvoorbeeld supersnel schakelen en me voor 100% focussen, de zogenaamde hyperfocus. Dat is geweldig: ik kan uren aan een stuk ergens aan werken zonder te stoppen. Als het mijn interesse heeft tenminste.

Je begrijpt, die hyperfocus is er ook in het 365Next-traject. Maar hier zit een belangrijke keerzijde aan. Het gebeurt meer dan eens dat ik té gefocust ben op mijn gewicht en hoe ik er uitzie in de spiegel.

Inmiddels ben ik het aantal kilo’s afgevallen dat ik heel graag wilde, koop ik nu een kledingmaat kleiner en krijg ik steeds vaker complimenten van mensen dat ik er goed uitzie. En natuurlijk vind ik dat fijn. Want wat heb ik hier ongelooflijk hard voor gewerkt. Maar hoe vervelend ik het ook vind om toe te geven, ik ben nog steeds zo kritisch op m’n eigen lijf. Dat is nog steeds niet veranderd. Als ik een dag minder goed eet, word ik de volgende dag met een katterig gevoel wakker, kijk ik anders naar mezelf in de spiegel en heb ik direct het gevoel dat mijn geweldige resultaat teniet is gedaan. Alsof alle kilo’s er door een dag minder goed eten weer direct aanvliegen.

Als je me een paar maanden geleden had verteld dat ik er nu zo bij zou lopen was ik zielsgelukkig geweest. Toch betrap ik me er meer dan eens op dat ik niet altijd mijn prachtige resultaat zie, maar de striae en de overtollige huid op mijn buik, of het vetrandje op mijn rug dat nog steeds over mijn bh piept. Rationeel weet ik natuurlijk dat dit nergens op slaat. Maar er blijft een stemmetje in m’n hoofd dat zo kritisch is, en dat ik niet onder controle krijg.

Wat zou ik mijn nieuwe ik graag in volle overgave omarmen en alleen maar trots zijn op wat ik heb bereikt de afgelopen tijd. Geloof me, trots ben ik echt. Het is een verschil van dag en nacht. Maar ik zou de kritische versie van mezelf maar wat graag terug in haar hok duwen. Het zou me zoveel meer rust geven. Daar heb ik echt nog wat werk te verrichten.

Geen oordeel,
alleen een goed gesprek