En plop we zitten in 1x in week vier, dus mijn batterij weer opgeladen om weer een week te knallen en bezig te zijn met mijn voeding.
Preppen als een eekhoorn met jong, en sporten als hinde die net uit winterslaap komt.
Even lekker opwarmen in de Death valley van een vierkante meter, No problemo.
En toen ging de deur open Marloes had gereedschap bij wat ik in mijn leven nog niet gezien heb. Ik hoor mijn spieren nog gillen. De letterlijke woorden van Marloes waren “dit wordt iets zwaarder dan wat je gewend was” dus deze jongen werd van sierlijke hinde binnen 25 minuten een briezend paard met kreupelen poten, ho sorry voor de paardenliefhebbers benen een paard heeft benen. Ik stap daar na de training uit de cabine en mijn spieren hadden geen idee wat er zojuist gebeurd was.
Een dag later bleek ik aan extreme sporten te doen genaamd traplopen, van de bank opstaan was een olympische discipline, en naar het toilet gaan was een tactische missie met mentale voorbereiding, daarbij liet ik iets vallen en dacht dat ligt er volgende week ook nog wel. Oftewel mijn spieren waren aardig in staking.
Maar wat dan het mooiste is en wat ik merk is dat tussen al dat kreunen door voel je ook een beetje trots. Want diep van binnen weet je: dit is geen gewone pijn… dit is “ik-ben-goed-bezig-pijn”.
En een paar dagen later loop je weer als een kieviet. En wat doe je dan?
Precies. Blij zijn dat ik weer naar mijn aangename strafkampje in Waalre mag!
Nu viel me afgelopen week nog een ding op dat kilo’s er niet afvliegen, en dat vond ik vreemd dat ik een 0 resultaat had gescoord. Ik balen maar wat ik even vergat was dat ik ineens zonder te hijgen de trap op liep. Dat mijn broek een hele maat minder is geworden. Dat je spierpijn had op plekken waarvan je niet wist dat ze bestonden. En voor mij een echte overwinning tot nu toe is 14cm Triple B (BierBuikBuijtels) weg en dat ik nu geen schaafwonden meer heb op mijn buik van mijn auto stuur.
Oftewel veel motivatie om door te gaan! En op naar week 5!
Tot volgende week!