Er zijn van die momenten in het leven waarop je jezelf verrast. Bijvoorbeeld wanneer je vrijwillig een sportschool binnenloopt… op vakantie. Ja, u leest het goed: vakantie. Dat heilige domein waar normaal gesproken alleen cocktails, ligbedjes en het woord “mañana” bestaan. Maar daar stond ik dus, in Portugal, niet met een sangria in mijn hand maar met een roeimachine onder mijn kont. Terwijl andere mensen hun grootste inspanning beperkten tot het op steken van hun vinger om de ober te roepen, zat ik te zweten alsof ik persoonlijk verantwoordelijk was voor de stijgende zeespiegel.
Het begon allemaal met goede intenties: afvallen, sporten, spiermassa kweken en “anders eten”. Dat laatste betekent in mijn geval dat ik nu nadenk voordat ik iets in mijn mond stop. Voorheen was mijn voedingsstrategie namelijk gebaseerd op: “Is het eetbaar?” gevolgd door: “Mooi, naar binnen ermee.” Maar op vakantie bleek ik ineens iemand te zijn die keuzes maakt. Ik sloeg zelfs dingen over. Vrijwillig. Ergens in Portugal ligt waarschijnlijk nog een verbaasde ober wakker omdat ik “nee dank je” zei tegen een dessert.
En toch… het werkt. De resultaten zijn zichtbaar, voelbaar en – misschien nog wel het meest schokkend – vol te houden. Ik heb gezwommen, geroeid en mezelf niet compleet laten ontsporen tussen de Pastel de Nata’s. Natuurlijk ging het niet perfect; ik ben tenslotte geen robot maar een mens met een zwak voor alles wat eetbaar is. Maar het feit dat ik op vakantie niet ben veranderd in een rollende bitterbal is al winst. Wie weet waar dit eindigt, misschien roei ik de volgende keer wel naar Portugal!
Tot de volgende keer!