De motivatie begon deze week ergens rond het absolute nulpunt. Niet “ik heb er even geen zin in”-nul, maar het soort nul wanneer je het uitdrukt in graden Celsius een kip 6 maanden goed kunt houden mijn weegschaal sloeg zijn handen voor zijn ogen. Ik stond daar, met een bak kwark in de ene hand en een existentiële crisis in de andere, me afvragend hoe dit zo mis kon gaan. Mijn lichaam dacht HEERIJK op spaarstand met als resultaat: “Gefeliciteerd, u heeft 4 kilo vocht gespaard!”
Gelukkig kwam daar Marloes, de Sherlock Holmes van de lichaamssamenstelling, die met een paar rake observaties en vermoedelijk een onzichtbare loep precies uitlegde wat er aan de hand was. “Rustig,” zei ze (ik parafraseer, maar het klonk ongeveer zo), “dit is geen falen, dit is je lichaam dat een ingewikkelde moderne dans uitvoert.” Ineens viel alles op z’n plek: vocht, timing, meetmomenten—het bleek geen persoonlijke vendetta van mijn vetcellen, maar gewoon biologie met een sadistisch gevoel voor humor.
En alsof mijn lichaam zich betrapt voelde, draaiden de resultaten later in de week ineens weer bij. BAM—cijfers waar je u tegen zegt, motivatie weer op standje 100%, en ik die plotseling door de supermarkt liep alsof ik een documentaire over mezelf aan het inspreken was: “Hier zien we een herboren capibara, vastberaden en licht overmoedig, gewapend met kipfilet en ongekende discipline.” Moraal van het verhaal: motivatie is geen rechte lijn, maar meer een achtbaan die af en toe door een plas water rijdt. Maar als je blijft zitten, kom je uiteindelijk toch weer boven—met natte sokken, maar wel een glimlach.